بهترین آموخته هایم پس مینویسم که همیشه یادم باشه :
1. با احمق بحث نکنم و بگذارم در دنیای احمقانه خویش خوشبخت زندگی کند.
2. با وقیح جدل نکنم چون چیزی برای از دست دادن ندارد و روحم را تباه می کند .
3. از حسود دوری کنم چون حتی اگر دنیا را هم به او تقدیم کنم باز هم از من بیزار خواهد بود .
4. تنهایی را به بودن در جمعی که به آن تعلق ندارم ترجیح دهم.
تک تک این جملات باور دارم ...اگه یه روزی حوصله همه جور آدمی رو داشتم ...به امید اینکه شاید یه روز بفهمند که کدوم رفتارشون باعث رنجش دیگران شده ٬ الان باور دارم که اولین قدم برای آرامش خاطر خودم اینه که از آدمهایی که تو ۴ گروه بالا دسته بندی میشن دوری کنم.
او - کتاب- عشقوقتی کوچکتر بودم ...آن وقت که تازه با حس تپیدن آشنا شده بودم ... کتابهای مدرسه میگفتند اوست که "محبوب " واقعیست . اوست که عشق و عاشق و معشوق واقعیست ! در حالیکه مهربانترین مهربانان است و بنده اش رو دوست میدارد بیش از هر چیزی ...در کنارش میگفتند جبار است و قادر ... از او بترسید ....
چطور میتوانستم هم دوست بدارم و هم بترسم ... چطور میشود هم مهربان بود و هم جبار ؟!؟!؟با سر درگمی تعاریف را به خاطر میسپردم بی آنکه احساس کنم ...شاید معشوق ظلم میکرد ...ولی مگر میشود هم عاشق بود و هم جبار!
در طول سالیان سعی کردم بین او و عشق رابطه برقرار کنم ... تضادها مانع بودند . همه تعاریفم رنگ دیگر یافته! ولی برای من "او" همیشه جایی هست.وقتی گم میشوم...وقتی هیچ موجودی نیست که مرا دریابد و وقتی نمیخواهم کسی را ملول دلتنگیها و غصه ها و نیازهایم کنم ... "او" را میجویم! نه که شادیهایم را شریک نشوم ... چه بسا بارها و بارها که شکرش گفته ام وقتی تلاشی از تلاشهایم به ثمر نشسته! یا حتی وقتی عزیزی به نتیجه مطلوبی دست یافته! اما هنوز هم سر درگمم ...این حضور همیشگی "او" ناشی از آموزه هایم است یا اینکه هست ؟؟؟؟ بیشتر از این مقوله نمینویسم که بیان یا حتی اندیشیدن به این مقوله هم جسارت میخواهد که به گمانم ندارم!
شاید بیش از حد برای خواندن کتاب "کجا میروی" اثر "هنریک سینکویچ"۱ جوان بودم ... ولی آنجا بود که در سن دوازده سالگی با عشق عمیق روحانی و همراهی آن با یک عشق زمینی آشنا شدم . برای من هنوز هم که هنوز است٬ درست یا غلط٬ عشق از نیاز جسمانی جداست. ۱
برای من هرگز عشق و عاشقی رمانهای عشقی شکل نگرفت ... گمانم اصلا اگر با رجوع به آن کتابها و ادبیات بخواهم عشق را تعریف کنم تا زمانی میتوان آن حس و تپش را عشق نامید که فراق است و با وصال عادت جای آنرا میگیرد . چون تا فراق است توقعی نیست و زمانی که توقع می آید دیگر عشق نیست . زلالیت عشق را باید آنجا جست که ایثار هست و فداکاری بی هیچ چشم داشتی ...
۱. لیلای خوبم . شاید این پاسخ دیرهنگامی به دعوت پر مهرت باشد! شکل یافتن یکی از مهمترین حس های زندگیم با یک کتاب ... این کامل ترین پاسخ نیست ولی یکی از مهمترین هاست .
پ.ن ۱ . مدتهاست این متن را نیمه کاره نوشته بودم و فرصتی نمیشد که آنرا کامل کنم و حالا هم کلی از حس و حال نوشتن دور شده ام . تا همین جا رهایش می کنم .
پ.ن.۲ لیلا ٬پگاه و فرداد جان ...هر سه بازی را یکجا نوشتم . نمیدانستم کدام را اول و کدام را بعد تر بنویسم ... به این نتیجه رسیدم که اینگونه همراه هم کنمشان ! سوالها فکرم را مشغول کرد و این زیر رو رو کردنهای ذهن به دنبال مفاهیم فرصت مغتنمی است که از دعوتهای شما عزیزان نصیبم گشته . سپاس میگویم .
پ.ن.۳ رسم دعوت چند دوست است . دلم میخواهد هر که اینجا را میخواند و دوست دارد بنویسد. به خصوص چون سه انشا است گمانم حق داشته باشم همه لینکهای کناری را دعوت کنم 
خبر خوش / پینگ ناخواستهخبر خوب دیر تر از هنگامی دارم که از این پینگ نا خواسته استفاده میکنم و میگم . دکتر سهراب رزاقی آزاد شدند!
لیلای خوبم ٬ پگاه جانم و فرداد نازنین ٬ ممنون از دعوتهاتون ! به زودی از خجالتتون بیرون میام و مینویسم .
سبز باشید !